در فوتبال ما متاسفانه سبکهای دفاعی و حمله ای متناظر به سبکهای سیاسی است. چون از اساس با سبک سیاسی متعینی که ماخوذ از بن مایه فرهنگی خاص هویت ما باشد مواجه نیستیم سیاست آغشته به متغیرهای دیگری داریم هر چند من کاری با آنها ندارم. اما سبک دفاعی و حمله ای در فوتبال تفاوتش با سیاست، دنبال کردن هدف در سیاست و رها شدن هدف در فوتبال ما است. سبک هرم وارونه که یادتون هست از دامنه هرم که در راس هست به سمت نوک در دامنه گسیل می شود. دامنه راسی هدفش رسیدن به نوک دامنه ای است. یک استراتژی خوب.

اما در فوتبال ما دقیقا برعکس است. از راس دامنه ای به سمت دامنه راسی. هدف در دامنه راسی انباشته، متمرکز و با کارکرد بسیج امکانات همراه است اما در راس دامنه ای خودخواهی اجازه چنین امکانی را نمی دهد. هدف در حاشیه. پراکندگی در ارزش،تاکتیک و تکنیک در تباین با هم، سیاستگذاری در دفاع نمی شود و به رده های میانی و نوک دامنه که اولویت چینش نیروها نسبت به دامنه راسی کمتر نیست توجه می شود. بعد هم دفاع بهم ریخته،میانه ها ها سردرگم برای پوشش دامنه یا نوک، نوک هم یا اصلا توپی نمی رسد که بتوان با آن به کسب و کار پرداخت یا توپهای رسیده آنقدر فاقد جهت و ارزش هستند که بتوان با آن کاری کرد.استعداد جوانان ایرانی را باید قدر نهاد.