با اجازه ی استاد

همواره نقد آثار و عملکرد بزرگان کمی و بهتر بگویم خیلی برای ما ایرانیان  سخت است و این موضوع یکی از تنگناهای دستیابی ما در زمینه های مختلف به پیشرفت و تعالی است. دکتر کاظم معتمدنژاد که اغلب به همیشه استاد ملقب می باشد و واقعا چنین مسمی شدنی حتی کمتر از شان علمی و ادبی اوست اخیرا کتابی را روانه بازار کرده است و این خبر مسرت بخشی برای همه ارتباطاتی هاست و من هم به سهم خود به استاد گرانقدر که سرمایه بزرگی برای کشور می باشند تبریک می گویم. اما یک نکته نیز درخصوص نام این کتاب یعنی "تكنولوژي‌هاي نوين ارتباطي" وجود دارد و آن اینکه متاسفانه استاد بزرگوار در انتخاب نام صحیح و منطبق با قواعد نگارشی و دستوری دقت کافی نکرده اند چرا که واژه نوین به لحاظ دستوری غلط است. البته قبل از حضرت استاد کسانی چون دکتر بدیعی و حسین قندی نیز در کتاب "روزنامه نگاری نوین" این اشتباه را مرتکب شده اند. به هرحال زبان فارسی بخشی از هویت ماست اگر خود این بخش از هویت مان را پاس نداریم نباید انتظار داشته باشیم که در مولفه های دیگر این هویت ایرانی نام جعلی برای خلیج فارس انتخاب نکنند.

  اما

آیا می دانید مشکل اساسی وازه نوین چیست؟

واژه نوین از دو جزء نو + ین تشکیل شده است.

واژه  نو  به معنای جدید و  به تنهایی یک صفت است و  صفت تفضیلی و عالی آن به ترتیب نوتر و نوترین یعنی جدیدتر و جدیدترین  می باشد.

ین پسوند صفت ساز است، یعنی از ترکیب یک اسم + ین = صفت. مثل آهن+ ین= آهنین که صفت می شود .

روی + ین =رویین. مثلا می گویند فلانی رویین تن است.

نکته مهم آنکه نباید برخی اسامی را که پسوند ین جزیی از خود اسم است با ین صفت ساز اشتباه کرد مثل کابین، رامین،ملامین و ...

براین اساس با توجه به اینکه واژه نو خود صفت است دیگر نیازی نیست که دوباره آن را به صفت تبدیل کنیم و از پسوند صفت ساز ین استفاده کنیم. در اینصورت صفت اندر صفت می شود که کاملا غلط است.

بنابراین واژه نوین در ادبیات فارسی غلط است و به کارگیری آن به هیچ وجه پسندیده نیست.