نويسندگانی که با روزنامه نگار شدن نمی نویسند

حسين قندي ، روزنامه نگار گفت: متاسفانه در زمان حاضر در ايران خيلي از افرادي که قريحه نويسندگي دارند و وارد روزنامه نگاري مي شوند، روياي نوشتن و نويسندگي را طي کار روزنامه نگاري فراموش مي کنند.
حسين قندي ، مدرس روزنامه نگاري در گفتگو با فارس گفت: اساسا روزنامه نگاري از ادبيات به وجود آمده و شاخه اي از ادبيات است. اين يک قاعده کلي است که در همه جا صادق است. کساني که روزنامه نگاري را بنيان نهادند از ادبا بوده اند. در ايران هم وقتي روزنامه «طليعه» را نگاه مي کنيم که اولين روزنامه ايران است و قبل از «کاغذ اخبار» منتشر مي شد، مي بينيم که کاملا ادبي است و نشان مي دهد که اديبان در آن مشغول به کار بودند.
وي افزود: تمايل شاعران و نويسندگان بزرگ ايران مثل احمد شاملو نيز به روزنامه نگاري کاملا ارتباط و تعامل اين دو حوزه را نشان مي دهد و من معتقدم ادبيات ايران با روزنامه نگاري اش کاملا عجين شده است اما در عين اين که پيوند ادبيات و روزنامه نگاري در ايران ناگسستني است ، در دوره معاصر کساني وارد حوزه روزنامه نگاري شدند که غناي ادبي شان کم بود. خيلي ها فکر مي کنند چون مي توانند فارسي حرف بزنند، بنابراين مي توانند فارسي را هم ادبي بنويسند. در صورتي که نوشتن اصلا اين گونه نيست و علاوه بر قريحه ، مطالعه و تمرين بسيار مي خواهد.
روزنامه نگاري هم از آنجا که از ادبيات ناشي شده به همين عوامل بستگي دارد و اگر قريحه نويسندگي در يک روزنامه نگار نباشد، علم روزنامه نگاري صرف اصلا به کار روزنامه نگار نمي آيد. اين استاد دانشگاه گفت: تخيل در روزنامه نگاري به معناي خيال پردازي نيست بلکه به اين معناست که ما مي توانيم چيزي را نبينيم اما بشنويم و بنويسيم.
آن چيزي را که نديديم اما در ذهن ما نقش بسته مي تواند واقعيت داشته باشد. به همين دليل مي توان مثلا با خواندن يک پرونده جنايي ، کاملا صحنه جنايات را با تخيل در صفحه حوادث بازسازي کرد. به همين دليل هم است که صفحات حوادث در روزنامه هاي ما از ديگر صفحات پررونق تر است و جذابيت بيشتري دارد و هر روزنامه سعي مي کند اين صفحات را حتما داشته باشد.
قندي در پاسخ به اين پرسش که چرا نويسندگان در سالهاي اخير به روزنامه نگاري روي آورده اند، گفت: متاسفانه معضل چاپ کتاب در ايران باعث شده است که خيلي از نويسندگان به کارهاي مطبوعاتي بپردازند و دوم اين که درآمد حاصل از کتاب در ايران به گونه اي نيست که نويسنده بتواند به صورت حرفه اي به نوشتن بپردازد. از طرفي برد کتاب از روزنامه خيلي کمتر است ، زيرا جامعه کتاب خوان ما خيلي کم است.