براعت استهلال ضرورت نوشته های رسانه ای

براعت در لغت به معنی کامل شدن، تمام شدن، برتری و رجحان است.استهلال نیز از مصدر باب استفعال به معنای طلب کردن و دیدن هلال ماه  و نیز به معنای گریه کودک پس از تولد است.

براعت‌ استهلال‌ را از آن‌رو بدين‌نام‌ خوانده‌اند كه‌ سخن‌ آراسته‌ بدان‌،سخنى‌ است‌ كه‌ بر ديگر سخنها برتري‌ دارد؛ و همانندي‌ آن به‌ آواي‌ كودك‌در آغاز تولد.......

یک واژه: یک تلنگر

شما که نویسنده رسانه هستید و همه جا هم شما را با هویت ملی تان می شناسند تا چه اندازه زبان رسمی خود ( که از جمله مهمترین مولفه های هویت ملی شماست) و قواعد درست نویسی آن را در متون رسانه ای خود رعایت می کنید؟

آیا تا به حال از واژه "نوین" در نوشته های رسانه ای خود استفاده کرده اید؟

مطمئن باشید حتما استفاده کرده اید. زیرا اصلا یکی از منابع رسانه ای مکتوب شما یعنی برای نگارش و یادگیری قواعد روزنامه نگاری، کتاب روزنامه نگاری دو تن از اساتید علم ارتباطات در ایران است که پسوند آن واژه نوین می باشد: کتاب روزنامه نگاری نوین تالیف دکتر بدیعی و حسین قندی.

در نوشته های خود هم شاید از واژگانی چون عصر نوین، زندگی نوین، راه نوین، عرصه نوین و ..... استفاده کرده باشید.

آیا می دانید مشکل اساسی وازه نوین چیست؟

واژه نوین از دو جزء نو + ین تشکیل شده است.

واژه  نو  به معنای جدید و  به تنهایی یک صفت است و  صفت تفضیلی و عالی آن به ترتیب نوتر و نوترین یعنی جدیدتر و جدیدترین  می باشد.

ین پسوند صفت ساز است، یعنی از ترکیب یک اسم + ین = صفت. مثل آهن+ ین= آهنین که صفت می شود .

روی + ین =رویین. مثلا می گویند فلانی رویین تن است.

نکته مهم آنکه نباید برخی اسامی را که پسوند ین جزیی از خود اسم است با ین صفت ساز اشتباه کرد مثل کابین، رامین،ملامین و ...

براین اساس با توجه به اینکه واژه نو خود صفت است دیگر نیازی نیست که دوباره آن را به صفت تبدیل کنیم و از پسوند صفت ساز ین استفاده کنیم. در اینصورت صفت اندر صفت می شود که کاملا غلط است.

از سوی دیگر مگر نه اینکه واژه نوین همان معنای نو را می دهد پس چرا همان واژه نو را ننویسیم و از زیاده نویسی برای مخاطب رسانه ای خود پرهیز نکنیم؟

بنابراین واژه نوین در ادبیات فارسی غلط است و به کارگیری آن به هیچ وجه پسندیده نیست.

                       شهادت امیرالمومنین

                            حضرت علی (ع)

                                را به همه شیفتگان

                                           و رهروان آن حضرت

                                                  تسلیت عرض می کنم.

هر نویسنده ای که اراده می کند برای یکی از رسانه های جمعی اعم از مکتوب٬ دیداری و شنیداری بنویسد باید قبل از هر چیز به چهار سوال اساسی پاسخ دهد:

۱- چرا می خواهد بنویسد؟

ضرورت نوشتن درباره موضوع را بداند. طرح بیجا و بی دلیل هر موضوعی در رسانه شایسته نیست. انتخاب موضوع برای طرح در رسانه فهم و درک نویسنده را نسبت به شناخت جهان پیرامون می رساند. عدم آگاهی به حوادث و وقایع جهان برای همه کسانی که می خواهندبرای رسانه بنویسند ضروری است.

۲- چه می خواهد بنویسد؟

طبیعی است هر نویسنده ای تنها در صورت شناخت جوانب یک موضوع توانایی آن را دارد که درآن زمینه قلم بزند و بدون آگاهی از ابعاد مختلف یک موضوع نه تنها نوشته خوبی از آب در نمی آید بلکه این کار خیانت به مخاطب است یعنی ما می خواهیم از چیزی سخن بگوییم و درباره آن بنویسیم که اطلاعی از آن نداریم.

از سوی دیگر باید محدوده موضوعی را که می خواهیم در آن زمینه بنویسیم بشناسیم. اگر قرار است در زمینه موضوعی اجتماعی بنویسیم باید چارچوب موضوعی آن را تا تلاقی با محورهای موضوعات دیگر بشناسیم. ربط واقعی میان آنها را بدانیم و از چرخیدن نابجا  و بسط غیر ضروری پیرامون آن پرهیز کنیم.

۳- برای که می خواهد بنویسد؟

مخاطب شناسی یکی از اصول اساسی برای نویسندگی در رسانه است. نویسنده ای که نداند که مخاطبش کیست نوشته اش فاقد ارزش است و تنها خودش است که نوشته اش را می خواند. بنابراین شناخت مخاطب و آگاهی از زمینه های اجتماعی و روانشناختی مانند عواملی چون سن٬ جنس٬ تحصیلات٬ پایگاه اجتماعی٬ وضعیت سکونت و ... برای نویسنده رسانه ای ضروری است.

۴- در چه وضعیتی می نویسد؟

 درحال حاضر اقتضائات خاص در سطوح داخلی و خارجی چیست؟ نویسنده باید این اقتضائات را بشناسد. وضعیتی که درکشور حاکم است به چه شکلی است؟ زمان جنگ است یا صلح؟ تهدیدات داخلی و خارجی کدامند؟

از سوی دیگر ساختارها و چهارچوبها را بشناسد و در آن چارچوبها بنگارد.